Feestje!
Tentamens zijn voorbij, time for some real fun! Giovanna heeft ons allemaal uitgenodigd in haar studentenhuis. Als de meubels aan de kant zijn, blijkt de ruimte groot genoeg voor zeker 50 mensen. Perfect! Ze vertelt me dat Gregor ook komt, dus gezellig wordt het sowieso. Ik help haar drankjes inschenken en sluit me dan aan bij een paar studiegenootjes die ik al een hele tijd niet gesproken heb.
Net als ik in een discussie verzeild raak - wel of geen tussenjaar nemen en de wereld afreizen?! (Wat zijn onze levens toch moeilijk!), zie ik dat ik vlakbij Gregor sta. Mijn beste vriendin Anne staat met hem te praten, eigenlijk staan we rug aan rug. Ik moet me zo maar eens in het gesprek voegen, bedank ik me. Zonder na te denken neem ik een drankje aan en luister weer naar onze discussie. Weg uit Nederland? Ja, want we zijn nog jong!
"Ja ik vind haar best wel leuk"
Zonder enige introductie bereikt een flard van Gregors gesprek met Anne mijn oor. Wat zegt hij nou? Gregor heeft het nooit over gevoel, affect, of wat hij daar dan ook maar van mag hebben. Alleen maar niet serieuze grapjes. Ik verdenk hem ervan homo te zijn. Niet dat dat mij wat uitmaakt, maar ik zou het graag willen weten. Ik kan me nauwelijks concentreren om de discussie waar ik deel van uitmaak, want hij praat maar door. Anne reageert alleen maar met 'oh?' en er volgt een nieuwe woordenstroom.
"Ze kent me wel goed, en we zijn al een tijdje vrienden, dus ik moet er wel zelf iets voor gaan ondernemen. Zorgen dat we niet alleen maar vrienden blijven, snap je?"
Mijn hart maakt twee contracties in één keer, zodat het daarna stil is en ik beter kan luisteren. Wat zegt hij nou allemaal? Gaat dit over mij?!, vraag ik me één fatale seconde nog af.
'Wat ga je dan precies doen?' vraagt Anne schor.
"Ik weet het niet! We hebben wel een date gehad, maar... Ze gaat binnenkort een keertje voor me koken! Dus het gaat wel de goede kant op"
Waarom ben ik zo stom? Waarom ben ik zo stom? Waarom ben ik zo stom?
'Waar ken je haar eigenlijk van?' Gelukkig heb ik Anne om voor me te praten. Ik ben zó dankbaar dat ik niet bij hun tweeën sta, maar dat het (hopelijk!) lijkt alsof ik dit allemaal niet hoor. Niet zal weten, straks. Ik prent mezelf in dat ik zijn volgende antwoord niet wil horen, maar ik kan niet anders.
Basisschoolvriendinnetje, tijd niet gezien, tegengekomen op het centraal station.
Afgesproken contact te houden, lange vakantie samen doorgebracht, net een week in zijn kamer en ze kwam al op bezoek...
zo'n lief gezichtje
blauwe ogen en
brunette inderdaad!
"Maar jij wilde toch altijd nog naar Rio de Janeiro?" "Hey!" Er wordt aan mijn arm getrokken.
Gelukkig ben ik redelijk goed in standaardantwoorden, maar ik ben blij als mijn telefoon gaat en ik mezelf uit alle gesprekken mag halen.
"Oh sorry, ben je op een feestje? Ik stoor je niet lang hoor, het is vast heel gezellig daar!"
(Fictie in zoverre dat ik alleen de namen veranderd heb.)