Ik houd van schrijven en heb daarom dit internetplaatsje geclaimd, waarop ik fictie en non-fictie dump. Volg me in mijn zoektocht naar het goede leven, als je zin hebt. Ik ben vastberaden en een twijfelaar. Ik dans en ik vecht. Ik houd van de wereld, ijs en muziek. Vooral rock.
Ik zou je zoveel meer over mezelf kunnen vertellen, maar het draait niet om mij, maar om wat geschreven wordt. Hiernaast dus! xx
Quoted for truth
and it is madness in all women to let a secret love kindle within them, which, if unreturned and unknown, must devour the life that feeds it
Jane Eyre, Charlotte Brontë
Links
Wil jij hier ook vermeld worden?
Vraag het me eventjes - lief. =)
No bravery: Hoe kom ik daaraan?
Ik was nogal down en deze naam vond ik
wel passend. No Bravery is ook de titel van een nummer van James Blunt. Ik vind het echt een mooi nummer, maar het heeft verder niets met mijn weblog te maken. Behalve dan dat het me op het idee bracht mijn weblog zo te noemen.
Lees verder
Welke naam gebruik ik?
Ik ben een ontzettende nicknamefan, ik heb er heel veel (gehad). Hier in het weblogwereldje heb ik me losgemaakt van mijn geliefde nicks.
In ieder geval kun je me herkennen, want op web-log.nl en andere weblogs die ik bezoek teken ik gewoon met Nobravery.
=)
Kusje!
Just one more fact
Alles wat hier op deze weblog gepubliceerd wordt, behoort toe aan mij, Nobravery, en aan niemand anders. Kopiëren, verwijzen, citeren, parafraseren: het is allemaal niet toegestaan zonder mijn toestemming. Via het mailformulier kun je me het heel gemakkelijk vragen, dus doe dat dan ook, of kom niet aan mijn teksten.
Groetjes, Nobravery
Soms eet ik droge cruesli, of lege yoghurt. Het is het beste alternatief wat ik kan bedenken voor jouw veel te dikke pannenkoeken of totaal uit balans geraakte ovenschotels. Iets zoals het niet hoort, maar toch voedzaam en redelijk smakend. Gewoon, omdat het met liefde en moeite gemaakt is. Je weet toch dat clichés bestaan omdat ze eeuwenlang al waarheid vertellen?
Maar ik mis je.
Daar verandert eten niets aan.
Maar ik wil met jou wel de afwas doen.
Het is zo tof dat mijn oma nu zo dichtbij me woont! Ik voel me regelmatig schuldig omdat ik niet zo vaak langsga, maar nu ze zo praktisch tegenover me woont, wordt alles een stuk makkelijker.
Ik neem een vriendinnetje, Eline, mee. Oma laat ons de kamers zien, maar ze lijkt niet zo blij met haar nieuwe woning. Afwezig staart ze uit het raam. Huilde ze nou? Misschien beeld ik het me in. Ze is zwijgzaam vandaag. Ja, het uitzicht is mooi. Ze kan goed op de markt kijken, inderdaad. Maar ook ik weet dat het opgeven van dat laatste beetje zelfstandigheid fataal was. Daarom zie ik alleen maar verdriet.
Gelukkig komt ze wel naar het familiefeest, drie weken later. De grote tuin is gevuld met neven, nichten, tantes en ooms van mijn vaders kant - en al hun kinderen. Onder de schaarse verlichting van de partytent informeer ik beleefd naar studies, sporten en steden. Het wordt gezelliger als we de ultieme Friends test spelen. "Ik heb alle seizoenen op DVD!" brengt een oom ongevraagd in. "Leuk!" antwoord ik, zoals dat hoort.
"Alle sei-ei-eizoeneh..." Geërgerd draai ik me om. Zelfs volwassenen zijn vrijwel altijd zo kinds. Laat op de avond, drank in het spel. Of drank in de man, zo je wilt. Het is bijna pijnlijker naarmate de man ouder en -verondersteld - zelfstandiger is. Zoals iemand leert van zijn fouten, zou ik dit toch moeten onthouden. Maar het went niet. "Eh!" hij tikt me op mijn schouder - ik ervaar het als dwingend. Toch draai ik me om.
Waarschijnlijk kijk ik hem ietwat bozig aan, maar hij merkt het niet. "Ek eb ze!" Plots is er het vermogen om alles met elkaar in verband te brengen. Schrik is het dat me door laat ademen, of moet ik zeggen epinefrine? Hersenbloeding!
De man schuift op dat moment ook onderuit, doordat zijn rechterbeen hem in de steek laat en doorzakt.
Dubbele tong, proximale spierzwakte. Occam's razor. Time is brain! Hulp nodig, nu!
"Papa! Bel een ambulance!"
Mijn schreeuw overstemt het terrein.
Fictie
Het bier rook niet fris maar op een vreemde manier vertrouwd. De geur van openheid en pijn. Ik weet niet waarom het beter bij me past dan de donkere gezichten en het vreemde, knauwende dialect met vooral veel ie's erin.
"Je weet wat ze zeggen; de helft van de piloten is alcoholist"
Maar dat was toch ook zo vreemd niet? Alleen op een hotelkamer en met 50% korting.
Ze leken wel eindeloos te praten, toen de spelletjes op hun iPhones niet meer voldoende waren. Maar Kees dan? Niemand mocht Kees. Ja, Jordi deed soms nog aardig. Maar dat zou binnenkort wel over zijn. Als de eerste solovluchten begonnen. Tss, en herinnerde hij zich Stefan nog? Die zat met een brak hoofd in zijn 20-uurscheck. Reken maar dat je er bij de luchtmacht zo uitgekickt was!
"Net als jij, haha!"
De overkant vond het plots niet grappig meer.
Maar er was nog voldoende te bespreken. Van het roddelcircuit vlogen we moeiteloos naar lateral stability en of dat logisch was. Met mijn eigen, beperkte inzicht van lijnen en vlakken leek het me wel, maar wie was ik. Ik hield me afzijdig. En trouwens, laatst bij de kapper. Dat is toch irritant, dat je haar bij die opleiding niet over je overhemdboord mag vallen!
Het bierblikje paste niet meer "De prullenbak zit vol."
"Of zit jij vol?"
"Dat is hetzelfde"
"Je weet het: de helft van de piloten..." herhaalde de jongen naast mij zijn favoriete gezegd nog maar eens.
(Denk hier dus vooral maar niet aan als je fijn in je Transaviatoestel naar je zonvakantie vliegt...)